Eerste avond nieuw seizoen in het Midden-Oosten: verrassende wijnen uit Syrië en Libanon
Sommige wijnavonden beginnen met een bekende naam op het etiket. Bourgogne, Piemonte, Rioja, Bordeaux. Deze eerste avond van het nieuwe seizoen koos bewust een andere richting: het Midden-Oosten, met Syrië en Libanon in de hoofdrol.
Dat klinkt voor veel wijnliefhebbers meteen avontuurlijk. Voor anderen zelfs wat onverwacht. Toch ligt daar net de kracht van zo’n avond. Wie alleen naar klassieke wijnlanden kijkt, mist een regio met een eeuwenoude wijncultuur, eigen druiven, hoge bergvalleien, kalkrijke bodems en producenten die onder moeilijke omstandigheden opvallend karaktervolle wijnen maken.
De avond draaide niet alleen om proeven. Het werd ook een kennismaking met een regio waar wijn geen modeverschijnsel is, maar een verhaal van geschiedenis, volharding en smaak.
Waarom wijnen uit Syrië en Libanon zo boeiend zijn
Wijn uit het Midden-Oosten voelt voor veel mensen nieuw, maar de regio hoort bij de oudste wijngebieden ter wereld. In en rond de Levant werd al lang voor de opkomst van moderne wijnlanden druiven verbouwd en wijn gemaakt. Handel, religie, landbouw en cultuur kwamen hier eeuwenlang samen.
Libanon is vandaag het bekendste wijnland van de twee. Vooral de Bekavallei heeft naam gemaakt. Die vallei ligt tussen bergketens en combineert warme dagen met koelere nachten. Dat verschil helpt druiven om rijp te worden zonder al hun frisheid te verliezen. Bekende producenten uit Libanon hebben internationale aandacht gekregen, juist omdat hun wijnen vaak tegelijk rijp, kruidig en fris kunnen zijn.
Syrië is veel minder zichtbaar op de wijnmarkt. Dat komt niet door een gebrek aan potentieel, maar door de omstandigheden. Toch bestaan er Syrische wijnen die nieuwsgierige proevers blijven verrassen. Vooral wijnen uit hoger gelegen gebieden nabij de kustregio kunnen een eigen profiel tonen: zonrijp fruit, kruidigheid, structuur en soms een bijna mediterrane hartigheid.
Wat deze landen bindt, is een bijzondere spanning. De wijnen komen uit een warm deel van de wereld, maar de beste voorbeelden zijn niet lomp of zwaar. Ze tonen vaak hoogte, wind, kalkbodems en vakmanschap. Dat maakt ze spannender dan het cliché van “zonnige, rijpe wijn” doet vermoeden.
Libanon brengt rijp fruit, kruiden en frisheid samen
Libanese wijn stond centraal tijdens de avond, en terecht. Het land heeft een bredere en beter bekende wijnproductie dan Syrië. De stijlen lopen uiteen van frisse witte wijnen tot krachtige rode blends en elegante rosés.
Veel Libanese rode wijnen combineren druiven die ook in Zuid-Frankrijk bekend zijn, zoals Cinsault, Carignan, Syrah, Grenache, Cabernet Sauvignon en Mourvèdre. Toch smaken ze niet als kopieën van Franse wijnen. De zon, de hoogte, de bodem en de lokale manier van vinifiëren geven ze een ander ritme.
Een typische rode wijn uit Libanon kan ruiken naar:
rijpe kers en pruim
gedroogde vijg of dadel
zwarte peper
laurier en tijm
tabak, leer of ceder bij rijping
In de mond valt vaak de combinatie op van warmte en spanning. Het fruit is gul, maar de zuren houden de wijn levendig. De tannines kunnen stevig zijn, zonder hard te worden. Zeker bij wijnen met wat flesrijping komt er een mooie gelaagdheid naar boven.
Witte Libanese wijnen verdienen evenveel aandacht. Ze worden soms gemaakt van internationale druiven zoals Chardonnay of Sauvignon Blanc, maar ook van lokale of regionale druiven zoals Merwah en Obeideh. Die laatste twee zijn bijzonder interessant voor wie graag wijnen proeft die niet in elk rek liggen.
Merwah kan een frisse, citrusachtige kant tonen, soms met een ziltige of stenige indruk. Obeideh geeft vaak meer rondheid, met tonen van peer, amandel, kruiden en soms honing. Samen leveren ze wijnen op die goed passen bij mezze, gegrilde vis, kip met citroen, geroosterde bloemkool of zachte kazen.
Syrische wijn toont hoe koppig terroir kan zijn
Syrië roept bij velen eerst nieuwsbeelden op, niet wijnbeelden. Precies daarom voelde het proeven van Syrische wijn zo bijzonder. Een glas kan de realiteit van een regio niet verzachten, maar het kan wel tonen dat er achter de krantenkoppen mensen, landbouw en ambacht schuilgaan.
De bekendste moderne Syrische wijnen komen van wijngaarden in het westen van het land, in een gebied waar bergen, zeelucht en kalkrijke bodems samenkomen. Door de hoogte en de nabijheid van de Middellandse Zee krijgen de druiven verkoeling. Dat is cruciaal in een warm klimaat.
Rode Syrische wijnen kunnen opvallend gespierd zijn. Ze tonen vaak donker fruit, kruidigheid en stevige tannines. Denk aan zwarte bes, braam, pruim, peper, gedroogde kruiden en soms een toets van olijf of aarde. Die hartige kant maakt ze interessant bij eten. Een wijn die eerst stoer lijkt, kan met lamsvlees, gegrilde groenten of kruidige stoofgerechten ineens mooi openbloeien.
Witte Syrische wijnen, wanneer beschikbaar, kunnen verrassend aromatisch zijn. Ze kunnen tonen hebben van citrus, rijpe appel, bloemen, steenfruit en mediterrane kruiden. Het knappe zit vaak in de balans: rijp genoeg om volume te geven, fris genoeg om door te drinken.
Tijdens zo’n avond valt vooral op hoe weinig vanzelfsprekend deze flessen zijn. Elke wijn vertelt ook iets over transport, continuïteit, werk in de wijngaard en de druk waaronder producenten moeten werken. Dat maakt de proefervaring intenser, zonder dat je de wijn alleen door een politieke bril hoeft te bekijken.
Land | Typische indruk | Mooie combinatie aan tafel |
Libanon | Rijp rood fruit, kruiden, frisheid en soms aardse rijping | Mezze, gegrilde kip, aubergine, lamsvlees |
Syrië | Donker fruit, kruidigheid, structuur en hartige toetsen | Geroosterd vlees, stoofgerechten, gegrilde groenten |
Libanese witte wijn | Citrus, peer, amandel, ziltigheid of honing | Labneh, vis, salades, bloemkool, zachte kaas |
Syrische witte wijn | Steenfruit, citrus, bloemen en mediterrane kruiden | Kip met citroen, kruidige rijst, gegrilde vis |
Wijn maken in moeilijke gebieden vraagt geduld en moed
Wie wijn proeft uit Syrië en Libanon, proeft ook omstandigheden. Niet op een romantische manier, maar heel concreet. Wijn maken vraagt rust, planning en infrastructuur. Druiven wachten niet tot een crisis voorbij is. De oogst komt wanneer ze komt.
Producenten in deze regio krijgen te maken met uitdagingen die in stabielere wijnlanden minder zwaar wegen.
Klimaat en water
Warme zomers vragen slimme keuzes in de wijngaard. Druiven moeten rijpen zonder uit te drogen. Schaduw, hoogte, oude wijnstokken, bodembeheer en het juiste oogstmoment worden erg belangrijk. Water is geen detail, maar een strategische factor.
Transport en export
Een wijn kan uitstekend zijn, maar als transport moeilijk of duur is, bereikt hij weinig drinkers. Grenzen, havens, wegen, papierwerk en opslag spelen allemaal mee. Voor kleine producenten kan dat even bepalend zijn als de kwaliteit in de fles.
Stabiliteit en personeel
Wijnbouw is seizoensarbeid, maar ook lange termijnwerk. Een wijngaard vraagt jaren zorg. Conflicten, economische druk en onzekerheid maken het moeilijk om personeel te houden, materiaal te vervangen en investeringen te plannen.
Perceptie
Misschien is dit de minst zichtbare uitdaging. Veel mensen verwachten geen fijne wijn uit Syrië of Libanon. Een importeur, handelaar of sommelier moet dus extra uitleg geven. De fles moet vaak eerst een vooroordeel overwinnen voor ze gewoon als wijn beoordeeld wordt.
Toch is net dat de reden waarom deze wijnen indruk maken. Ze bestaan niet omdat het makkelijk is. Ze bestaan omdat producenten blijven geloven in hun wijngaarden, hun streek en hun ambacht.
Dat geeft geen automatische garantie op kwaliteit. Niet elke fles is bijzonder. Maar wanneer een wijn uit deze regio goed is, voelt hij vaak heel eigen. Hij past niet netjes in een bekend vakje.
De verrassendste smaakprofielen van de avond
De mooiste momenten op deze eerste avond nieuw seizoen in het Midden-Oosten kwamen niet van de bekendste namen of de duurste flessen. Ze kwamen van onverwachte combinaties in het glas.
Een rode Libanese wijn met Cinsault als belangrijke druif bleek bijvoorbeeld lichter en sappiger dan verwacht. Geen zware krachtpatser, maar een wijn met rode kers, zachte kruiden, fijne tannines en een bijna dorstlessende frisheid. Dat soort wijn past perfect bij charcuterie, geroosterde paprika en kruidige dips.
Een krachtigere Libanese blend liet dan weer een heel ander gezicht zien. Donkere pruim, ceder, leer, peper en een vleugje gedroogde munt. De wijn had duidelijk zon gezien, maar hij bleef in balans. Bij een gerecht met lamsvlees en komijn zou hij helemaal op zijn plaats zijn.
De Syrische rode wijn maakte indruk door zijn structuur. Hij vroeg tijd in het glas. Eerst kwamen zwarte bes en braam naar voren, daarna kruidigheid, aarde en iets hartigs. Geen makkelijke allemansvriend, wel een wijn met karakter. Zo’n fles schenk je best niet te warm, en je geeft haar liefst wat lucht.
Bij de witte wijnen viel vooral de ziltige frisheid op. Een Libanese witte wijn met lokale druiven gaf citrus, peer, amandel en een lichte kruidigheid. Niet luid, niet exotisch, maar precies. Het soort wijn dat je eerst rustig vindt en daarna blijft inschenken.
De grootste verrassing was niet één specifieke fles, maar het besef dat Syrië en Libanon zoveel meer bieden dan curiositeit.
Wie gewend is aan Europese klassiekers, herkent soms elementen uit de Rhône, de Provence of de zuidelijke Mediterrane wijnen. Toch zit er een duidelijke eigen signatuur in. De combinatie van zon, hoogte, oude wijncultuur en regionale keuken maakt deze wijnen herkenbaar zonder voorspelbaar te worden.
De eerste avond van het nieuwe seizoen liet vooral zien hoeveel er te ontdekken valt buiten de vertrouwde wijnroutes. Syrië en Libanon brengen geen simpel verhaal. De regio kent schoonheid, geschiedenis en moeilijke realiteit tegelijk. Juist daardoor worden de wijnen interessanter.
De presentatie zoals altijd te vinden in ons archief
Opmerkingen